Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2009

Ο Μιχάλης μου

Ο Μιχάλης γεννήθηκε και μεγάλωσε σε ένα ορεινό χωριό των Σφακίων, που πιο ψηλά δεν πάει. Μοναχογιός μιας πολύτεκνης οικογένειας, ο πατέρας του είχε το καφενείο του χωριού και θα ήταν ευκατάστατος αν δεν έπαιζε τα κέρδη του στα ζάρια. Κρητική μαγκιά βλέπετε…

Ο Μιχάλης από πολύ μικρός έμπλεξε με τα ναρκωτικά. Ήταν το αγόρι της οικογένειας που συναναστρέφονταν με τους μουστακαλήδες Σφακιανούς στο καφενείο του μπαμπά του, οι οποίοι στις μαδάρες πέρα από αιγοπρόβατα, καλλιεργούσαν και ‘χορταράκι’. Δεν κάπνιζαν ποτέ, απλά εμπορεύονταν και τα κέρδη τους τα επένδυαν στον τουρισμό. Άλλωστε σε αυτά τα χωριά, ποιος τολμά να ρωτήσει ‘Πόθεν Έσχες;’, δεν θα προλάβει καν να δει ποιο απ’ όλα τα κουμπούρια τον αποτελείωσε.

 Ο Μιχάλης αρχικά παρασύρθηκε κι έγινε βαποράκι. Κάπνιζε βέβαια, γιατί ήταν άντρακλας, βαρύς κι ασήκωτος Σφακιανός. Έτσι του είπανε τουλάχιστον. Κι εκείνος τους πίστεψε. Και πηγαινοερχόταν Κρήτη-Αθήνα σε λουξ καμπίνες, κατέβαινε από το αεροπλάνο με τις υπερπολυτελείς βαλίτσες του και με εκείνο το φοβερό χαμόγελο. Λάμπανε τα μουστάκια του. Ήταν κι ωραίος άντρας…

 Τον θέλανε όλες οι γυναίκες γιατί ήταν ψηλός και λεβέντης, όμως η ‘αρρώστια’ του ήταν κακιά και τον οδηγούσε στα πιο συφιλιασμένα στέκια στα πέριξ της Ομόνοιας, ψάχνοντας να βρει τον πληρωμένο έρωτα. 

Και τον έβρισκε, κάπου εκεί, πριν ή μετά τη δόση του, μετά το εμπόρευμα που ανέβαζε από κάτω, το Σφακιανό πράμα, το ‘καλό’.

Κι εκεί έβρισκε και την ηπατίτιδα β που τον κρατούσε μήνες με πυρετό σε κάποιο νοσοκομείο ή κέντρο υγείας, ανάλογα με το που βρίσκονταν κάθε φορά, να ψήνεται, να ιδρώνει, κι οι αδερφές του από πάνω του να κλαίνε, να στενοχωριούνται, χωρίς ποτέ να τον αφήσουν στιγμή μόνο του. 

Κάθε φορά μετά από μια μεγάλη περίοδο ταλαιπωρίας από την αρρώστια, βάζανε κάποιο μέσο για να μπει σε κάποιο πρόγραμμα απεξάρτησης. Το ήθελε κι ο ίδιος. Κι όσο ήταν στο πρόγραμμα ήταν ‘καθαρός’, δεν μπορούσε άλλωστε να κάνει διαφορετικά. Ανεβοκατέβαινε 3 φορές τη βδομάδα από το χωριό στα Χανιά για να δει τη μάνα του. Κι εκείνη η καημένη απλά προσεύχονταν. Ποτέ όμως δεν τον άφησε στο δρόμο, τα ήξερε όλα από την αρχή όμως ήταν πάντα δίπλα του οποιαδήποτε ώρα της ημέρας, να τον κοιμίσει και να του δώσει ένα πιάτο φαί. Κι ας έτρεμε το φυλλοκάρδι της μην πλακώσει η αστυνομία, ήταν χοντρή και βραδυκίνητη, δεν θα ξέφευγε. Προτιμούσε όμως να την πάρουν εκείνη μέσα απ’ ότι το γιο της.

 Ο Μιχάλης μπαινόβγαινε φυλακή συχνά. Όποτε οι μπάτσοι είχαν εντολές να μαζέψουν τους εμπόρους, έσκαγαν μύτη στο Πάρκο Ειρήνης και Φιλίας στο κέντρο των Χανίων και μάζευαν τα ‘πρεζάκια’. Πάντα έτσι δεν γίνεται άλλωστε;

 Έμπαινε για λίγο και ξανάβγαινε. Το ίδιο και με τα προγράμματα απεξάρτησης. Γιατί μόλις τέλειωνε το πρόγραμμα κι οι αδερφές κι η μάνα πίστευαν ότι αυτή η φορά ήταν η τελευταία, μόλις επέστρεφε στο πέτρινο σπίτι στο χωριό που τόσο αγαπούσε, μόλις αποφάσιζε να ξανα-λειτουργήσει το καφενείο του πατέρα του, τότε έσκαγαν μύτη οι νταβατζήδες από τα παλιά. Τον απειλούσαν και με λόγια και με πράξεις… Και τότε ο Μιχάλης ξαναγύριζε… στα σκατά…

 Δεν έφυγε ποτέ από εκεί. Άντεξε όμως 30 και χρόνια. Κι αυτό επειδή του συμπαραστάθηκαν οι αδερφές του κι η μάνα του. Γιατί δεν ντράπηκαν να μιλήσουν για την αρρώστια του, δεν την έκρυψαν κάτω από το χαλί. Γιατί η μεγάλη του βρήκε σπίτι απέναντι από το δικό της για να τον προσέχει και πλήρωναν όλες μαζί το νοίκι. Γιατί δεν ντρέπονταν να παρακαλέσουν το φαρμακοποιό να τους δώσει υπνωτικά-υποκατάστατα, δεν ντράπηκαν να αμαυρώσουν τη φήμη τους, μιας και ήταν όλες κυρίες της ‘καλής κοινωνίας’. Γιατί όταν μεθυσμένος από τη ρακί πήγε να σκοτώσει έναν από τους γαμπρούς του, μόνο πρόσκαιρα του θύμωσαν, αν μπορεί κανείς να το πει θυμό αυτό. Μετά τον συγχώρεσαν όχι μόνο επειδή ήταν άρρωστος αλλά γιατί ήξεραν πόσο τους αγαπούσε όλους και κυρίως τα ανίψια του.

 Ο Μιχάλης, ένα παιδί που τον αγαπούσαν όλοι όσοι τον γνώριζαν και κανείς δεν έλεγε παρά μόνο τι ψυχούλα ήταν, πέθανε ένα βράδυ. Εκεί στο σπίτι στο χωριό του, τον βρήκαν μόνο ένα πρωί κι είπαν ότι πέθανε στον ύπνο. Είπαν κάποιοι ότι πήγε να μαζέψει τα φύλλα από ένα γλαστράκι που είχε κρύψει ανάμεσα στα κλαδιά μιας χαρουπιάς. Κάποιοι είπαν ότι τις τελευταίες μέρες έρχονταν διάφοροι περίεργοι τύποι και τον έψαχναν.

 Γιατί δεν έπινε μόνο τσιγάρα… 

Δεν με νοιάζει. Εμένα μου λείπει. Τον αγαπάω. Δεν περνάει μέρα να μην τον σκέφτομαι. Απ΄ όταν τον γνώρισα που θυμάμαι ότι μύριζε περίεργα και μου είπανε ότι είναι το τσιγάρο αλλά δεν μου είπανε ποιο τσιγάρο… μέχρι σήμερα.

 ΥΓ: Του το χρωστάω εδώ και καιρό…

 Για τα ναρκωτικά δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις και αυθεντίες…. Όποιος πιστεύει ότι με οποιοδήποτε τρόπο θα αποξενώσει τους χρήστες από την κοινωνία, μάλλον δεν έχει ιδέα τι συμβαίνει γύρω του… 

Σάββατο, 28 Μαρτίου 2009

Σαββατιάτικες σκηνές από το πάρκο Χαριλάου Τρικούπη και Ναυαρίνου

Για το πάρκο στα Εξάρχεια έχω ξαναγράψει εδώ.

Σήμερα όμως που είναι μια ηλιόλουστη μέρα, αξίζει τον κόπο να δείτε κάποιες φωτογραφίες από την "κίνηση" που υπάρχει στο πάρκο και ειδικά τα μικρά παιδιά που παίζουν και ψυχαγωγούνται.




Αυτά τα μικρά παιδιά είναι η τρανή απόδειξη ότι η περιοχή έχει ανάγκη από έναν πνεύμονα πρασίνου, μια παιδική χαρά, ένα χώρο όπου θα περνούν ξέγνοιαστα τις ώρες τους μικροί και μεγάλοι.


Τι καλύτερο για τους γονείς από το να γνωρίζουν ότι τα παιδιά τους έχουν ένα μέρος να πάνε να συναναστραφούν με τους συνομίληκούς τους αντί να καρδιοχτυπούν πιστεύοντας ότι τριγυρίζουν στους δρόμους όπου όχι μόνο κινδυνεύουν από τους ασυνείδητους και απρόσεχτους οδηγούς αλλά και βλέπουν μόνο τσιμέντο και πολυκατοικίες.


Φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε τον συμβολισμό: Το πάρκο δεν απέχει ούτε 30 μέτρα από το σημείο που μας άφησε ο Αλέξης... Κι εκείνου το όνομα θέλουν να δώσουν στο πάρκο οι κάτοικοι.


Κι όσοι βλέπουν φαντάσματα πίσω από τέτοιες πρωτοβουλίες, ας έρθουν να τα βάλουν με τα 5-χρονα! Είναι κι εκείνα υστερόβουλα ή απλά βιώνουν στιγμές παιδικές, ζωντανές και τελικά ανθρώπινες;

Δείτε τις φωτογραφίες και κρίνετε οι ίδιοι!










Την ίδια στιγμή στο πάρκο οι εργασίες συνεχίζονται πυρετωδώς!




Ενώ τη Δευτέρα έχει πορεία:


Update: Για το πάρκο έχει γράψει κι ο papanotas.

Για όσους ενδιαφέρονται, σχετικά blogs (εκδηλώσεις, νέα) είναι:

Παίρνουμε τη γειτονιά στα χέρια μας

TO ΠΑΡΚΙΝΓΚ ΤΟΥΣ, ΠΑΡΚΟ ΜΑΣ

ΥΓ: Σήμερα είναι η Ώρα της Γης, τι πιο επίκαιρο!!!

Τρίτη, 24 Μαρτίου 2009

Βόρειοι Ποδηλάτες (a.k.a Βουπίτες)

Ανακάλυψα σήμερα ένα νέο blog για όσους αγαπούν το ποδήλατο!

Μια ομάδα παιδιών που κατοικούν στα Βόρεια Προάστια οργανώθηκε και πλέον είναι και online! Ένα είναι σίγουρο, για να την ακολουθήσουμε δεν χρειάζεται να μένουμε Βόρεια!




Εύχομαι στα παιδιά καλή επιτυχία ή καλύτερα καλή συνέχεια γιατί εδώ και καιρό κάνουν εξαιρετική δουλειά ως ομάδα!


Θα σας παρακολουθούμε ανελλιπώς!

Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2009

Το πάρκο στα Εξάρχεια!

Υπάρχει κάπου εκεί στη Χαριλάου Τρικούπη και Ναυαρίνου, στο κέντρο της Αθήνας, λίγα μέτρα πιο πέρα από το σημείο που μας άφησε ο Αλέξης το Δεκέμβρη ένα πάρκο-πρώην παρκινγκ.


Για όσους δεν έχουν πατήσει ποτέ στα Εξάρχεια αλλά εκφέρουν γνώμη για την περιοχή, το πάρκο αυτό είναι από τους λίγους πνεύμονες πρασίνου στην περιοχή. Σε μια περιοχή πολύ-ταλαιπωρημένη, που εδώ και καιρό προσπαθούν να της προσδώσουν το χαρακτήρα του “γκέτο” όσοι δεν έχουν καν ιδέα που βρίσκεται.


Το πάρκο αυτό έγινε μετά από πρωτοβουλία των πολιτών της περιοχής που έχουν απηυδήσει με την αναλγησία των “υπευθύνων” που ουσιαστικά είναι ανεύθυνοι. Έφεραν κομπρεσέρ, σκαπτικά εργαλεία και το φύτεψαν. Κι έκαναν πολύ καλή δουλειά μάλιστα!



Έτσι έχουν δημιουργήσει ήδη μια παιδική χαρά στο κέντρο της Αθήνας, έχουν μάλιστα τοποθετήσει πάγκους και τραπέζια και καθ’ όλη τη διάρκεια της μέρας το επισκέπτονται παιδιά και περίοικοι για να απολαύσουν αυτό τον μικρό αλλά αναγκαίο πνεύμονα στην καρδιά της πόλης!


Το οικόπεδο του πρώην παρκινγκ είναι μια πικραμένη ιστορία μεταξύ ΤΕΕ και Δήμου Αθηναίων που κανείς δεν θα βγάλει άκρη. Όχι ότι μας ενδιαφέρει κιόλας το τι συμφέροντα έχουν αλλά η ουσία της υπόθεσης είναι το αποτέλεσμα, το τι θα γίνει τελικά με αυτό το οικόπεδο.


Οι κάτοικοι της περιοχής έχουν αυτό-οργανωθεί επιδιώκοντας την αναβάθμιση της περιοχής τους, κάτι που προφανώς δεν μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την παρουσία των ΜΑΤ.

Εδώ υπάρχει μια τεράστια σύγκρουση, μεταξύ συμφερόντων ΤΕΕ, Δήμου Αθηναίων και πολιτών.




Οι πολίτες είναι ένα βήμα μπροστά. Έχουν αποδείξει έμπρακτα τις προθέσεις τους και το όραμά τους για την περιοχή τους. Οι φορείς έπονται.

Είναι ένα στοίχημα αυτό. Η κοινωνία πλέον δεν περιμένει και πολλά από τους αρμόδιους γιατί έχει απογοητευτεί από τις πράξεις τους, δεν τους εμπιστεύεται και παίρνει την κατάσταση στα χέρια της, έχοντας γνώμονα την αναβάθμιση της ποιότητας ζωής.

Τώρα είναι η σειρά των αρμοδίων να αποδείξουν έμπρακτα πλέον τι επιδιώκουν.

Τα μικροσυμφέροντα, τον παραγοντισμό, την πλήρη απαξίωση του πολίτη, τα ενοίκια, τα βαρύγδουπα κτίρια;

Γιατί υπάρχουν και ποιους εξυπηρετούν αυτοί οι “αρμόδιοι” που είναι και πολύ καλά αμειβόμενοι;

Στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής είναι ο πολίτης ή τα λογής συμφέροντα;

Η ιστορία έχει ενδιαφέρον κι όποιος θέλει μπορεί να την παρακολουθήσει από τα 2 blogs:
(1η και 4η φωτό από εκεί)

Πέμπτη, 12 Μαρτίου 2009

Κάποιοι "διαφορετικοί" ποδηλάτες ;-)

ΒΓΗΚΑΜΕ ΑΠΟ ΤΑ ΡΟΥΧΑ ΜΑΣ - 11ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης



Το World Naked Bike Ride είναι ένα διεθνές κίνημα, με σκοπό τη διάδοση του ποδηλάτου, ενάντια στην υπερβολική και άσκοπη χρήση του ΙΧ. Ξεκίνησε το 2004 από το Βανκούβερ του Καναδά και έκτοτε γίνεται σε εβδομήντα τρεις πόλεις σε όλο τον κόσμο.

Η πρώτη διεθνής ποδηλατοδρομία έκανε πρεμιέρα στην Ελλάδα στις 27 Ιουνίου του 2008. Το ντοκιμαντέρ με τίτλο «Βγήκαμε από τα ρούχα μας» κάνει πρεμιέρα στις 15 Μαρτίου του 2009 στα πλαίσια του 11ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.

Το ντοκιμαντέρ παρακολουθεί τις προσπάθειες μίας ομάδας ποδηλατών, που θέλησε να φέρει τη δράση αυτή στη Θεσσαλονίκη. Καταγράφει όλες τις δράσεις που πραγματοποιήθηκαν από τις αρχές Ιουνίου του 2008, όταν και έγινε η εξαγγελία της ποδηλατοδρομίας έως και την ημέρα που αυτή πραγματοποιήθηκε και εξετάζει θέματα που αφορούν στην αιτία της διαμαρτυρίας, τον τρόπο με τον οποίο ασχολήθηκαν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης με αυτή, καθώς επίσης και τη στάση της τοπικής ηγεσίας.

Το ντοκιμαντέρ έχει στόχο να ενημερώσει για θέματα που αφορούν στην αναγκαιότητα της χρήσης του ποδηλάτου ως εναλλακτικού μέσου μεταφοράς στην καθημερινή ζωή και την ανάγκη διεκδίκησης καλύτερων συνθηκών υποδομής και ασφάλειας για τους ανθρώπους που χρησιμοποιούν το μέσο αυτό.

Συμμετοχή και για το ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΟΙΝΟΥ, το οποίο ψηφίζει μετά την κάθε προβολή.

Περισσότερα
εδώ ;-)

Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2009

Εκδηλώσεις της Διεθνούς Αμνηστίας για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας


(Πηγή)

Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας (08/03) έχει ιστορικά καθιερωθεί ως ημέρα συστράτευσης για τα δικαιώματα των γυναικών. Σε πολλές χώρες, οι γυναίκες αποτελούν φορείς θετικής κοινωνικής αλλαγής, πρωταγωνιστώντας στην πολιτική και κοινωνική ζωή. Ωστόσο, απαιτείται ακόμα πολλή δουλειά. Γυναίκες και ανήλικα κορίτσια σε όλον τον κόσμο συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν προβλήματα διακρίσεων και βίας, που τις εμποδίζουν να ζήσουν μια φυσιολογική ζωή με θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Παρά τις δυσκολίες όμως, οι γυναίκες εξακολουθούν να αγωνίζονται για να αλλάξουν την πραγματικότητά τους. Καθίστανται πρωτοπόρες στην θετική κοινωνική αλλαγή και στην εξέλιξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τόσο ως υπερασπίστριες των δικαιωμάτων αυτών, όσο και ως μέλη της οικογένειας και της κοινωνίας.

Με αφορμή τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας (08/03), το Ελληνικό Τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας διοργανώνει εκδηλώσεις στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη και στα Χανιά.

Στην Αθήνα:

    1. Κυριακή, 8 Μαρτίου: Έκθεση αφίσας στο Μουσείο Hρακλειδών (Ηρακλειδών 16, Θησείο). Τα εκθέματα αποτελούν μέρος της έκθεσης «Almost always the creative dedicated minority has made the world better», η οποία είναι μια συνεργασία των apeiron photos, corbis και Ελληνικού Τμήματος Διεθνούς Αμνηστίας. Ώρες λειτουργίας της έκθεσης: 11:00-19:00. Είσοδος ελεύθερη.

    2. Κυριακή, 8 Μαρτίου: Προβολή ταινιών στο πλαίσιο της θεματικής "Γυναίκες ως θετικοί φορείς κοινωνικής αλλαγής", Χοροροές (Ιάκχου 16, Γκάζι). Ώρα έναρξης προβολών: 18:00. Είσοδος ελεύθερη. Θα προβληθούν οι ταινίες (με αγγλικούς υποτίτλους):TheWomenofKibera (Κένυα),Womenofthefavela (Βραζιλία), WomenofLiberia: FightingforPeace (Λιβερία) Η προβολή θα συμπεριλάβει συζήτηση με τη Λορέτα Μακόλεϊ, Ένωση Αφρικανών Γυναικών Ελλάδος, καθώς και εκπρόσωπο του Παναττικού Σωματείου Καθαριστριών και Οικιακών Βοηθών.

    3. Δευτέρα, 9 Μαρτίου: Η Διεθνής Αμνηστία θα συμμετάσχει στην εκδήλωση για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, η οποία διοργανώνεται από το Αττικό Μετρό και θα πραγματοποιηθεί στις 11:00 στην Αίθουσα Πολλαπλών Χρήσεων του Σταθμού Μετρό «Σύνταγμα». Ωράριο λειτουργίας εκθεσιακού χώρου: 09:00 -22:00.