Πέμπτη, 20 Μαρτίου 2008

Φιλία... ή μάλλον φίλοι...

Μου χει κάνει την πρόσκληση ο Αντώνης εδώ και καιρό και δεν το έχω ξεχάσει!
Καλύτερα που δεν έγραψα πιο πρίν, γιατί θα έχανα πράγματα που πρέπει να αναφέρω...
Που λέτε την προηγούμενη βδομάδα κλειδώθηκα έξω από το σπίτι και δεν μπορούσε να ανοίξει ο κλειδαράς!
Το διαταύτα ήταν ότι έπρεπε να περιμένω 2 βράδια μέχρι να μου ρθει το γράμμα με τα 2α κλειδιά!
Μέσα στον πανικό, δεν σκέφτηκα τι μπορούσα να κάνω, απλά φανταζόμουν τον εαυτό μου 2 βράδια να κοιμάμαι στο αμάξι, να πηγαίνω στη δουλειά με τα ίδια ρούχα και να με κοιτάνε όλοι περίεργα!
Ξαφνικά θυμήθηκα τη φίλη μου, που τη γνώρισα στη σχολή πριν κάμποσα χρόνια κι από τότε είμαστε αχώριστες.
Να μην τα πολυλογώ, πήγα σπίτι της, κοιμήθηκα, μου έδωσε δικά της ρούχα (ήταν λίγο κοντά για μένα αλλά τουλάχιστον ήταν καθαρά!!!) κι όλο το 1ο βράδυ καθίσαμε και συζητήσαμε, βλέπαμε παλιές και καινούριες φωτογραφίες, συζητούσαμε τα προσωπικά και κοινωνικά μας, κουτσομπολέψαμε σαν καλές φιλενάδες που σέβονται τον εαυτό τους και τη γυναικεία τους φύση, ήπιαμε ατελείωτο λευκό κρασί και καπνίσαμε πάρα πολλά τσιγάρα... Τα ίδια και το 2ο βράδυ.
Αυτές οι ατελείωτες κουβέντες, το ξέρεις από πρίν ότι δεν θα καταλήξουν πουθενά, παόλαυτά τις απολαμβάνεις λές κι είναι η τελευταία σου στιγμή στη ζωή, τις "ρουφάς" σαν σφουγγάρι.
Είναι και κάτι άλλες φίλες που ενώ περνά πολύς χρόνος που χάνουμε κάθε επαφή και βρισκόμαστε μετά από καιρό, αισθάνομαι σαν να μην έχει περάσει ούτε μια μέρα από την προηγούμενη συνάντησή μας. Τισ βλέπω κι αρχίζω να βγάζω τα σώψυχά μου, λές και μιλάω με ψυχαναλυτική.
Είναι οι άντρες φίλοι μου στους οποίους θα εξομολογηθώ τα αντρο-προβλήματά μου και φυσικά θα μου βρούν μια πολύ λογική δικαιολογία για τη "γουρουνίστικη" -κατ εμέ- συμπεριφορά των δικών μου αντρών. Είναι εκείνοι που θα μου γνωρίσουν τους φίλους τους κι αν μου γυαλίσει κάποιος θα μου πούνε "δεν κάνει για σένα", χωρίς περισσότερες κουβέντες, προστατεύοντας με. Αυτό μου αρκεί.
Δίνω κι εγώ πολλά στους φίλους μου, πάρα πολλά...
Είναι φορές που θα παρακάμψω πολύ σημαντικά πράγματα της καθημερινότητάς μου για να τους δώ.
Όταν χτυπάει το τηλέφωνο νωρίς το πρωί ή τις μικρές βραδυνές ώρες, ξέρω ότι είναι κάποιος που θέλει να μου μιλήσει, το εκτιμώ πολύ ότι σκέφτηκε να καλέσει εμένα και παρόλο που νιώθω απίστευτα κοιμισμένη, παίρνω το πιο ωραίο μου χαμόγελο κι αρχίζω να τους ενθαρρύνω, ακούω πάντα όλα όσα έχουν να μου πούν, τους συμβουλέυω χωρίς να επιβάλλω λύσεις, πάντα διακριτικά. Τόυς πρήζω βέβαια που και πού όποτε με πιάνει η διάθεση να ακούσω κανένα σκυλάδικο αλλά αντέχουν. Πίνουμε μαζί ατελείωτες μπύρες και κρασί, τρώγοντας πίτσες και πατατάκια μέχρι να σκάσουμε και να βογκάμε ομαδικά, βλέποντας DVD ή χαζοσίριαλ στην τηλεόραση.
Όταν έχω καιρό να τους δώ τρελαίνομαι, κάτι μου λείπει, νιώθω μόνη.
Πραγματικά, δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς τους συγκεκριμένους ανθρώπους, χωρίς τις βραδυνές μας εξορμήσεις στα εξάρχεια και στου ψυρρή, στις ταβέρνες της Καισαριανής, στα πιο glamorous tex-mex εστιατόρια, στην παραλία όπου περνάμε ατελείωτες ώρες κάθε καλοκαίρι.
Τους αγαπάω πολύ όλους...

5 σχόλια:

grafikos είπε...

choose your friends.choose life

αντωνης είπε...

thanks για την απαντηση
(οσο για το αλλο, ο δαιμων...)

Ενα μικρο σχολιακι. Πως να μην σου ειναι κοντα τα ρουχα της φιλης σου, 2 μετρα γυναικα;

:)))

ellie είπε...

Αντώνη κρύβε λόγια!!!

esp0ir είπε...

Πολύ αληθινό.

NdN είπε...

Καλησπέρα Ελλη,

Δεν μπορώ παρά να σημειώσω 2 πράγματα...
α) Θα σε παίρνουμε εμείς με τη δική μου παρέα στα σκυλάδικα για να μην χρειάζεται να παρακαλάς κανέναν!! :))
β) Από το Λονδίνο θα στα έστελναν τα κλειδια;; :)))

Υ.Γ. Δύο μέτρα γυναίκα, ε?