Παρασκευή, 14 Μαρτίου 2008

1 σκηνή από το δρόμο

Χτές βράδυ γύριζα από το ΚΤΕΛ.
Κάπου κοντά στη Μάρνη, σε ένα φανάρι στη μέση του δρόμου είδα έναν ναρκομανή να παραπαίει ενώ δεξιά κι αριστερά του περνάγαν τρέχοντας τα αυτοκίνητα.
"Δεν τη γλιτώνει με τίποτα", σκέφτηκα.
Η ειρωνία είναι ότι στο φανάρι ήταν ένας αστυνομικός που κάπνιζε το τσιγαράκι του ανέμελος.
Λέτε να χε βάλει κανένα στοίχημα πότε θα τον "θερίσει" τον άνθρωπο κανένα αμάξι?
Τρελάθηκα όταν είδα αυτή τη σκηνή.
Ο ένας 2 μέτρα απόσταση από τον άλλο, ο ένας οφείλει να προστατεύει τον πολίτη κι ο άλλος χωρίς στήριγμα.
Ζεί άραγε ακόμα?
Το σκέφτομαι συνέχεια από χτες, νιώθω οργή και ντροπή.
Το ξέρω ότι καθημερινά εκτυλίσσονται εκατοντάδες τέτοιες σκηνές στην Αθήνα κι όχι μόνο αλλά δεν με νοιάζει, εγώ απαιτώ από τον χθεσινό αστυνομικούλη να βοηθήσει τον άνθρωπο εκείνον.

Καλή σας μέρα

11 σχόλια:

Grammateas είπε...

Σίγουρα στοίχημα θα έβαλε...

alafroiskiotos είπε...

ellie

Ανοίγεις ένα μεγάλο θέμα. Την σχέση μπάτσων με διάφορες ευπαθείς ομάδες πληθυσμού και στην συγκεκριμένη περίπτωση με τους ναρκωμανείς. Ένα θέμα που αγγίζει το πως αντιλαμβάνεται η πλειοψηφεία των αστυνομικών την έννοια του χρέους απέναντι στο κοινωνικό σύνολο.
Προσωπικά όσο και εξωφρενική και να ήταν η συμπεριφορά του εν λόγω αστυνομικού την θεωρώ αναμενόμενη. Ψυχαναλυτικά να το δεις το θέμα. Γίνεται κανένας φυσιολογικός άνθρωπος μπάτσος; Ο μπάτσος (τις περισσότερες φορές) είμαι ένας τύπος που από ανάγκη διάλεξε αυτό το επάγγελμα και που κατά κανόνα σκυλοβαριέται και μισεί την ώρα που βάζει την στολή του και πάει για υπηρεσία. Περιμένεις εσύ από έναν τέτοιο τύπο να έχει αποθέματα καρδιάς για να στηρίξει ευπαθείς ομάδες σαν τους ναρκωμανείς; Ο αστυνομικός είναι ένας τύπος που πάντα στη ζωή του νιώθει ότι ζει μια μετριότητα...Πρέπει όμως αυτό το αίσθημα κατωτερότητας που την καρδιά του σταδιακά σκληραίνει κάπως να το διαχειριστεί και να το διοχετεύσει. Δεν μπορεί αλλιώς... Θα τρελαθεί στην αντίθετη περίπτωση...Έτσι το βγάζει σε ναρκωμανείς, μετανάστες, πόρνες κτλ.κτλ... Τότε επιτέλους νιώθει πως δεν βρίσκεται στο τελευταίο επίπεδο κοινωνικής διαστρωμάτωσης... Αυτό δεν έγινε και με την συμπεριφορά των μπάτσων απέναντι στους φοιτητές πέρυσι; Εγώ πιστεύω πως ένας από τους λόγους που τα ΜΑΤ έριχναν με τέτοια ευχαρίστηση ξύλο ήταν το γεγονός ότι στους φοιτητές έβλεπαν νέους με ελευθερία και με κοινωνικές προοπτικές που εκείνοι ούτε στα πιο τρελά τους όνειρα δεν θα μπορέσουν να αποκτήσουν...Συνήθως οι ανθρώποι βλέπεις μισούν αυτό που δεν μπορούν να έχουν... Λες ότι ο μπάτσος κάπνιζε κιόλας...Απολάμβανε ενδεχομένως την μοναδική στιγμή της μέρας που ένιωθε κάπως ισχυρός...
Πάντως πέρα από την συμπεριφορά του εν λόγω ‘κυρίου’ θα πρέπει να σκεφτούμε και την δική μας συμπεριφορά. Δεν ελπίζω ότι ‘όργανα της τάξης’ υπάρχει ποτέ περίπτωση να δείξουν ευαισθησίες σε τέτοια θέματα. Ελπίζω όμως στους πολίτες γύρω μας. Αλήθεια εσύ (και το ερώτημα αυτό το απευθύνω και στον εαυτό μου) αν βρισκόσουν στο δρόμο θα έκανες κάτι ή θα κρυβόσουν πίσω από τη δικαιολογία ότι αυτά είναι καθήκοντα του μπατσου; Προφανώς δεν θέλω απάντηση αλλά είναι κάτι που πρέπει να μας απασχολήσει. Πιστεύω πως πέρα του να απαιτούμε από τους μπάτσους να βοηθήσουν (που σίγουρα πρέπει να το κάνουμε, γιατί γι’αυτό τους πληρώνουμε άλλωστε) πρέπει να το απαιτούμε και από τον εαυτό μας.
Διαμαρτυρόμαστε για το πρόβλημα των ναρκωτικών αλλά όταν είναι να δημιουργηθεί κάποιο κέντρο απεξάρτησης κοντά στη γειτονιά μας όλοι φωνάζουμε και βάζουμε ότι πολιτικό μέσο διαθέτουμε για να το αποτρέψουμε; Είμαστε τελικά κοινωνία αλλυλεγγύης όπως διακηρύσσουμε ή βαθιά συντηρητικά ανθρωπάκια που εκδηλώνουμε την ‘αλληλεγγυη’ μας μόνο όταν ο μικρόκοσμος μας δεν κινδυνεύει να χάσει τιποτα; Που πήγε το προσωπικό μας χρέος απέναντι στην κοινωνία και στις ευπαθείς ομάδες; Πως σαν άνθρωποι επιτέλους θα απεγκλωβιστούμε από τον ήσυχο μικρόκοσμο μας;
Πολύ εαυαίσθητο θέμα άνοιξες. Ας σταματήσω όμως εδώ...
Ααα και βέβαια να μην ξεχνάμε και το δευτερεύον χρέος που έχουμε...Να βρούμε κανά καλό ψυχαναλυτή-ψυχίατρο για τους μπάτσους γύρω μας γιατί όπως φαίνεται τζάμπα τους πληρώνουμε...

alzap είπε...

Δεν είμαι σίγουρος ότι έχω δίκιο γι αυτό που σκέφτομαι. Νομίζω όμως ότι αυτό που περιγράφεις ξεπερνάει τα όρια ευθύνης του μπάτσου. Ίσως να αφορά σε μια συλλογική κτηνωδία που διαπερνά το σύνολο της κοινωνικής μας πραγματικότητας.
Φοβάμαι ότι ο αστυνομικός δεν έκανε τίποτα γιατί ήξερε ότι κανείς δεν περιμένει απο αυτόν να κάνει κάτι, ότι κανείς δεν θα διαμαρτυρηθεί.
Αυτό το ενοχλητικό ΚΑΝΕΙΣ είναι ανακούφιση να διαπιστώνω ότι δΕΝ ισχύει τουλάχιστον στην περίπτωσή σου.
Να είσαι πάντα καλά και ευαίσθητη μικρή μου.

Σ.Μ. είπε...

Δεν λες καλά που δεν του έκανες και παρατήρηση! Θα σε πήγαινε μέσα για αντίσταση κατά της Αρχής! Το κόλπο σε αυτές τις περιπτώσεις είναι να του κάνεις παρατήρηση ενώ είσαι με κάποιον ούτως ώστε ο μπάτσος να μην μπορεί να σε διαψεύσει, να έχεις μάρτυρα.

tzonakos είπε...

Εχω δει παρόμοια σκηνικά και δεν ξέρω τι να σκεφτώ.
Μια φορά πήγα να βοηθήσω έναν τέτοιο τύπο κι αμέσως ήρθαν 2 άλλοι και ενας μπάτσος που του έλεγε "φύγε"

Suspect είπε...

υπαρχουν μερικα πραγματα στα οποια δεν μπορεις να κανεις και πολλα...

NdN είπε...

Καλημέρα Ελλη,

Καλοί και κακοί, εξυπηρετικοί και αδιάφοροι, υπάρχουν σε όλα τα επαγγέλματα. Και σε εφορίες βλέπουμε ανθρώπους πρόθυμους να σε εξυπηρετήσουν και άλλους που πίνουν καφέ και καπνίζουν πίσω από τον γκισε. Και στο σχολείο είχαμε καθηγητές που προσπαθούσαν να μας μορφώσουν (και οχι απλά να βγάλουν την ύλη) και κάποιους που περίμεναν να χτυπήσει το κουδούνι για να φύγουν στα ιδιαίτερα τους.

Κάπως έτσι πιστευω ότι είναι και στην αστυνομία.

NdN είπε...

Καλημέρα Ελλη,

Καλοί και κακοί, εξυπηρετικοί και αδιάφοροι, υπάρχουν σε όλα τα επαγγέλματα. Και σε εφορίες βλέπουμε ανθρώπους πρόθυμους να σε εξυπηρετήσουν και άλλους που πίνουν καφέ και καπνίζουν πίσω από τον γκισε. Και στο σχολείο είχαμε καθηγητές που προσπαθούσαν να μας μορφώσουν (και οχι απλά να βγάλουν την ύλη) και κάποιους που περίμεναν να χτυπήσει το κουδούνι για να φύγουν στα ιδιαίτερα τους.

Κάπως έτσι πιστευω ότι είναι και στην αστυνομία.

tractatus είπε...

Γειά σου Ελλη!
Αυτόπου πολύ συνοπτικά περγιράφεις με απασχολεί κι εμένα κάθε φορά που περνάω απο την Ομόνοια. Φυσικά δεν περιμένω τίποτα απο τους αστυνομικούς ίσως γιατί κι εγώ εχω πειστεί για την μη διάθεσή τους για καμία προσφορά και ίσως βέβαια με αυτή τη λογική να αδικώ και κάποιους. Τείνω να συμφωνώ με τον αλαφροϊσκιοτο...
Απο την άλλη μεριά προβληματίζομαι για το τι κάνω εγω και οι συμπολίτες μου για να αλλάξει αυτό. Τις προάλλες πέθεανε ένα παιδί 35 χρονών εδω στην Μυτιλήνη πάνω στο παγκάκι και όλοι γνώριζαν οτι κάθε βραδυ ήταν σε αυτό το πάρκο και ότι εκεί έπαιρνε τη δόση του. Κανείς δεν το πρόλαβε, κανείς δεν άκουα να βγει και να μιλήσει οτι θα πάρουμε δραστιά μέτρα ή οτι θα φιάξουμε μονάδα απεξάρτησης..Ξέρω οτι κάποιοι έχουν προθέσεις αλλά αυτό το θέμα, όπως και άλλα, φαίνεται να απασχολεί μόνο όταν συμβεί σε κάποιον δικό μας...αυτό το έλλειμμα αλληλεγγύης είναι που με πληγώνει περισσότερο...ίσως τότε και το αστυνομικός να 'αναγκαζόταν' να βλέπει το επάγγελμά του ως λειτούργημα όταν κι οι άλλοι δίπλα του ένοιθαν την ευθύνη...ευνομούμενη κοινωνία δηλαδή...έστω και με μια μικρή κρίσιμη μάζα ανθρώπων στη αρχή...

grafikos είπε...

δηλαδή πώς να αντιδράσει ο αστυνομικός με την κοιλάρα να και με μισθο 700 ευρο.και αμά πήγαινε να τον πιάσει και ο τοξικομανής πήγαινε να τον καρφώσει με την βελόνα του η με στιλέτο και ο αστυνομικός τον πυροβολούσε τι θα λέγαμε?τι σκουληκια αυτοί οι "μπάτσοι" φαντάζομαι.Α επίσης πέρυσι που είδα κάποιους κουκουλοφόρους να σκάνε στα 2 μέτρα την μολότοφ στα ΜΑΤ δεν είδα κανέναν να είναι ηθικολόγος.

phlou...flis είπε...

Δε ξέρω ειλικρινά ή μήπως ξέρω και δεν το λέω- αν ΕΓΩ θα πήγαινα να βοηθούσα, και πόσοι άλλοι είναι ΙΔΙΟΙ με μένα.