Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2008

M' όποιον δάσκαλο καθήσεις...

Έχω κουραστεί πολύ αυτές τις μέρες. Δουλειά, εξετάσεις κάθε μέρα μέχρι τις 9 το βράδυ και μετά διάβασμα για την επόμενη μέρα στη δουλειά και μετά διάβασμα για το μάθημα της επόμενης μέρας. Τώρα θα μου πείτε 3 φορές το χρόνο δίνεις εξετάσεις, δεν μπορείς να κάνεις υπομονή, 3 βδομάδες διαρκούν κάθε φορά.
Ναι ρε παιδιά, 3 φορές * 3 εβδομάδες φέτος, 3 φορές * 3 εβδομάδες πέρυσι, 3 φορές επί 5 εβδομάδες τα προηγούμενα 5 χρόνια,, 2 από τις 7 ημέρες της εβδομάδας στην 2α και 3η λυκείου, είμαι όντως ανόητη που δεν μπορώ να κάνω υπομονή!
Κι όλα αυτά για ένα χαρτί που έχει καταντήσει αυτοσκοπός σήμερα, το χαρτί για το χαρτί, κανένας σεβασμός στην εκπαιδευτική ιδιότητα του σχολείου ή του πανεπιστημίου. Όλα αυτά επειδή δεν έχεις την οικονομική άνεση να πάς στο εξωτερικό όπου θα πληρώσεις για να σου τα “βάλουν στο κεφάλι τα γράμματα, με το ζόρι”, ή θα “αγοράσεις” κυριολεκτικά το πτυχίο. Λυπάμαι αλλά δεν θα πάρω. Εύχομαι όντως να είναι μακρύς ο δρόμος ως την Ιθάκη αλλά και ανθρώπινος.
Είμαι υπέρ του δημόσιου σχολείου, είμαι υπέρ και του ιδιωτικού.
Πάντα με αξιολόγηση. Στις περισσότερες αναπτυγμένες χώρες του κόσμου, υπάρχει το λεγόμενο rating των πανεπιστημίων. Τουτέστην, πληκτρολογώντας στις διάφορες search engines του διαδικτύου, rating (όνομα χώρας) universities/polytechnic schools/medicine schools/…., βγαίνει μια λίστα με 1, 2, 3 ,4, 5,…,100,…
Στην Ελλάδα πάλι, μάλλον προτιμάμε να είμαστε παιδιά ενός κατώτερου θεού.
Υπάρχουν κάποια πράγματα τα οποία θεωρώ βασικά και αναγκαίες τομές για το δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα στη χώρα μας και θα ήθελα να μάθω και τη γνώμη σας γι’ αυτά.

Πρώτα απ’ όλα, αναβάθμιση του ρόλου του δασκάλου σε εκπαιδευτικού. Τι εννοώ? το αυτονόητο, ο δάσκαλος που συναναστρέφεται με παιδάκια στην πιο αθώα αλλά και επικίνδυνη για τη διαμόρφωση της προσωπικότητάς τους ηλικία, να έχει πλήρη γνώση και συνείδηση του λειτουργήματός του. Πώς γίνεται αυτό? με κατάλληλα μαθήματα στις παιδαγωγικές σχολές, με σεμινάρια ώστε ο εκπαιδευτικός να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της νέας γενιάς που αλλάζουν μέρα με τη μέρα. Πρέπει να δωθούν οικονομικά κίνητρα στους εκπαιδευτικούς (στο μέτρο του δυνατού), ώστε να πάψουν πλέον να βαριούνται στην τάξη και ν’αρχίσουν να κάνουν ποιοτική και ουσιαστική δουλειά με τους μαθητές τους. Ο μαθητής και η διάπλαση της προσωπικότητάς του είναι το επίκεντρο ενός υγιούς εκπαιδευτικού συστήματος και όχι ο καθηγητής που αγορεύει (στην καλύτερη περίπτωση) ενώ τα στρατιωτάκια υποτίθεται ότι τον ακούν από κάτω ενώ στην πραγματικότητα σκέφτονται πότε θα πάνε για μπάλα. Επίσης στο σημείο που έχουμε φτάσει, απαιτείται συνεχής αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, ακόμα και απολύσεις (όχι μεταθέσεις σε γραφεία που κάθεσαι και δεν κάνεις τίποτα-η καλύτερή τους δηλαδή) σε περίπτωση που δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Η αξιολόγηση πρέπει να γίνεται από μαθητές, γονείς, τους υπόλοιπους δασκάλους, τους διευθυντές, ίσως και από επιθεωρητές όχι όμως εκείνους που ξέραμε ένα μήνα πιο πρίν ότι θα ρθουν, βάζαμε τα καλά μας, μας μάθαιναν κι ένα “ποιηματάκι” οι δάσκαλοι να τους το πούμε όταν έρθουν, μόνο που δεν τους κάναμε και το τραπέζι.

Το σύγχρονο σχολείο είναι αναγκαίο να χρησιμοποιεί την τεχνολογία για τις ανάγκες της εκπαίδευσης. Χρειάζεται καθηγητές και δασκάλους εξοικιωμένους με τις νέες τεχνολογίες και τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, ώστε να μην υπάρχει αγεφύρωτο τεχνολογικό χάσμα μεταξύ μαθητών και εκπαιδευτικών. Έτσι θα μπορούν να γίνονται τηλεδιασκέψεις με άλλα σχολεία της χώρας αλλά και του εξωτερικού, κάτι που θα εξιτάρει τους μικρούς μαθητές, θα κεντρίσει το ενδιαφέρον τους για το “διαδραστικό” σχολείο. Για τον ηλεκτρονικό υπολογιστή ανά μαθητή δεν θέλω να αναλύσω, το λέμε όλοι συνέχεια, έχει καταντήσει γραφικό, δεν νομίζω να υπάρχει κάποιος που δεν τον θέλει, πλέον από αυτονόητο όποιος το αναφέρει καταντά να χαρακτηρίζεται ως πολιτικός-δημαγωγός.

Απαιτούνται διαρκή τεστ αξιολόγησης των μαθητών, όχι μόνο μια φορά τον χρόνο να δίνουν μια εξέταση σε κάθε μάθημα και να κινδυνεύουν να χάνουν χρονιές επειδή δεν μπόρεσαν να αποδώσουν τη συγκεκριμένη μέρα. Ας σεβαστούμε πλέον την προσωπικότητα του κάθε παιδιού, ένας μεγαλύτερος αριθμός εξετάσεων σε τακτά χρονικά διαστήματα, αλλά και αξιολόγηση με βάση τις εργασίες, τη συμμετοχή στην τάξη, τις δεξιότητες στις νέες τεχνολογίες, την κριτική σκέψη, τη διάθεση να ρωτά και να μαθαίνει αλλά και να συμμετέχει στο διάλογο, όλα τα παραπάνω πρέπει να τα προωθεί και να τα επιβραβεύει ο σύγχρονος εκπαιδευτικός αλλά και όλο το σύστημα.

Η ενισχυτική διδασκαλία είναι κάτι που έχει ξεκινήσει ήδη στη χώρα μας, το ενθαρρυντικό είναι ότι με αυτήν ασχολούνται κυρίως νέοι εκπαιδευτικοί (οι παλαιότεροι έχουν και ιδιαίτερα να κάνουν τα απογευματα), πρέπει να την εκμεταλλευτούμε όσο το δυνατόν καλύτερα μπορούμε, με σκοπό να υποκαταστήσουμε όλα τα επαγγέλματα παραοικονομίας που παρασιτούν γύρω από το αποσαθρωμένο εκπαιδευτικό μας σύστημα, τα οποία έχουν συμφέρον να μην εξυγιανθεί ποτέ η δημόσια παιδεία, προτιμώντας στο βωμό του κέρδους να θυσιάζουν την πρόοδο εκείνων που δεν μπορούν να πληρώσουν και κατεπέκταση ολόκληρου του κοινωνικού συνόλου. Οι γονείς πρέπει να ενθαρρύνουν τα παιδιά τους να ζητήσουν όσο το δυνατόν περισσότερα από τους δασκάλους τους κι όχι πηγαινο-έρχονται στο σχολείο-καταναγκαστικό έργο- χωρίς να μαθαίνουν τίποτα, περιμένοντας να πάνε μετά στο φροντιστήριο να τα μάθουν όλα.

Το πανεπιστήμιο πρέπει όσο το δυνατόν συντομότερο να σταματήσει να είναι προθάλαμος των κομμάτων. Οι φοιτητές που είναι εκεί για να μάθουν γράμματα, ενώ μπαίνουν στις σχολές μετά από πολύ κόπο περνώντας από ένα απάνθρωπο εξεταστικό σύστημα με αφαιρετική ύλη βγαίνουν είτε κομματικά ανδρείκελα (μιας και για να κάνεις μεταπτυχιακό/διδακτορικό/master πρέπει ή να είσαι κάτι λιγότερο από Ainstein, οπότε φεύγεις στο εξωτερικό διότι δεν ανέχεσαι την εκμεττάλευση των φοιτητών από τους καθηγητές-ναι αυτούς που σου δίνουν 400 ευρώ, αν σου τα δίνουν κιόλας, για να δουλεύεις στα ερευνητικά τους προγράμματα από τα οποία εκείνοι κερδίζουν ασύλληπτα ποσά, αυτοί που βγαίνουν στις τηλεοράσεις και μιλάνε για γενιές 600 ευρώ είναι, μην τους ψάξετε αλλού- ή κομματόσκυλο ή να έχεις κάποιο γνωστό-οπότε πάλι καταλήγουμε στην 2η περίπτωση- ή να έχεις να δώσεις λεφτά σε κάποιο ιδιωτικό κολέγιο), είτε υποτελείς που θα σέρνονται σε βουλευτικά γραφεία για να βρούν δουλειά (υπάρχουν βέβαια κι εξαιρέσεις αλλά τώρα μιλάμε για τον κανόνα). Θέλετε να ψηφίζουν οι φοιτητές για προέδρους/πρυτάνεις/καθηγητές? πολύ ωραία αλλά να δώσετε το δικαίωμα σε όλους τους φοιτητές να συμμετέχουν κι όχι μόνο στους οργανωμένους (με συμμετοχή σε φοιτητικές εκλογές 40% στην καλύτερη περίπτωση), αυτό δεν είναι δημοκρατικό.

Στο δημόσιο πανεπιστήμιο σήμερα υπάρχει άλλο ένα νοσηρό φαινόμενο, οι καθηγητές διαχειρίζονται αμύθητα ποσά σε κονδύλια και πολλές φορές ξεχνάν ότι εκεί βρίσκονται πρώτιστα για να κάνουν μάθημα κι έρευνα. Δεν ασχολούνται καθόλου με τους φοιτητές τους, δεν βρίσκονται ποτέ στο γραφείο τους, πιο εύκολο είναι να πετύχεις τον Καραμανλή της προηγούμενης 4ετίας στη Ρηγίλλης-όχι στη Ραφήνα…- απότι καθηγητή ελληνικού πανεπιστημίου στο γραφείο του (κι εδώ υπάρχουν αρκετές εξαιρέσεις). Κοινώς ο φοιτητάκος πρέπει να στήνεται έξω από το γραφείο του κάθε πολυάσχολου, που ακόμα κι όταν τον βρεί, ο τελευταίος δεν θα έχει χρόνο ν’ ασχοληθεί μαζί του, προτιμά να συναντιέται με υπουργούς απ’ ότι με φοιτητές. Για εργασίες ή εκπαιδευτικές εκδρομές δεν το συζητώ καν, το copy-paste πάει σύννεφο και οι φοιτητές Μύκονο με την ΔΑΠάρα. Είμαστε σίγουροι ότι δεν χρειάζονται οι εργασίες και οι εκδρομές? Μήπως με αυτές θα ιντριγκάραμε τους φοιτητές να ασχοληθούν πιο σοβαρά με τις σπουδές τους?

Είναι ατελείωτο αυτό το θέμα, μπορείς κανείς να μιλήσει για μάθημα οικολογίας, σεμινάρια για ναρκωτικά, aids, αλκοολισμό, κάπνισμα, διάφορα κοινωνικά προβήματα, αν θέλει κάποιος μπορεί να βρεί συγκεκριμένες λύσεις για κάθε νοσηρό πρόβλημα που μαστίζει το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Όταν θέλεις να δουλέψεις ψάχνεις και βρίσκεις κάτι να κάνεις.

ΥΓ1 : Θέλω να γράψω κι άλλα πολλά γι’αυτό, επιφυλάσσομαι, μην σας κουράζω από τώρα!

ΥΓ2 : Τώρα που βλέπω ένα σωρό άσχετους να μιλάνε για τα blogs τη στιγμή που νομίζουν ότι το google είναι ιστοσελίδα και όχι search engine, το μόνο που έχω να πώ είναι :

Πηγαίνετε πρώτα να μάθετε τι είναι το διαδίκτυο εσείς που είστε βουλευτές και είστε παντελώς άσχετοι

Σε τέτοια δημοκρατία μεγαλώσαμε εξαιτίας σας, αυτά μας μάθατε, περιμένατε να γίνουμε καλύτεροι δημοκράτες?

Δεν υπάρχουν σχόλια: