Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2008

Blogs part2: η ανωνυμία


Σε συνέχεια του post που έκανα χτές, σήμερα αναρωτιέμαι αν είναι χειρότερο να "συκοφαντείς" ανώνυμα ή επώνυμα.
Τι εννοώ?
Εγώ αν δώ ένα ανώνυμο σχόλιο/συκοφαντία θα πώ: @#@$$%$#&^% είναι, ούτε ένα nickname δεν έχει βάλει, άρα γράφει βλακείες.
Όταν ακούσω όμως μία επώνυμη συκοφαντία (πχ σε μία τηλεοπτική εκπομπή από επώνυμο παρουσιαστή κλπ), ακόμα κι αν δεν την πιστέψω, θα με επηρεάσει περισσότερο και θα με κάνει πιο καχύποπτη απότι το ανώνυμο σχόλιο που άφησε κάποιος.
Μήπως ν' αφήσουμε τους ανώνυμους blogger στην ησυχία τους και να πιάσουμε τους επώνυμους συκοφάντες που βγαίνουν στην τηλεόραση, μέσο με πολλαπλάσια απήχηση στο κοινό απότι τα blogs?

Τώρα θυμηθήκαμε τα blogs!!!


Δεν έχω τί να πώ για την ιστορία που ξεκίνησε με τα blogs.
Η άποψή μου είναι πρώτον ότι καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται και δεύτερον ότι δεν έχει κανένα νόημα να ασχολούμαστε με αυτά που λένε στα ΜΜΕ, οι παντελώς άσχετοι με την τεχνολογία-σιγά δηλαδή την τεχνολογία που χρησιμοποιούσε το εν λόγω blog αλλά τέλοσπάντων.
Άσε που άμα δεν σου αρέσουν αυτά που γράφουν τα blogs, μπορείς και να μην τα διαβάζεις!
Γι 'αυτό αρνούμαι να σχολιάσω οτιδήποτε, αλλά και ν'ακούσω οτιδήποτε γι' αυτή την ιστορία, μόνο και μόνο επειδή διαπιστώνω την κατάντια του κάθε πικραμένου που αποζητά μια βδομάδα (το πολύ) δημοσιότητας αλλά και την παντελή τεχνολογική άγνοια των ανθρώπων των Media και των πολιτικών!
Δεν το περίμενα τόσο πολύ!
Και μετά μιλάμε για ευρυζωνικά δίκτυα, τεχνολογίες VOIP, άμα ακούσει κανένας για IP V6 θα τους φανεί ότι μιλάμε με μυστικούς κώδικες με τα ούφο στο διάστημα και τους συκοφαντούμε!
Το παίζουν και ξερόλες! Αυτό τους μάρανε!

Τελικά το χάσμα γενεών είναι αγεφύρωτο!

ΥΓ: Ρίξτε μια ματιά στο μανιφέστο που δημοσίευσε το nylon.gr

Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2008

M' όποιον δάσκαλο καθήσεις...

Έχω κουραστεί πολύ αυτές τις μέρες. Δουλειά, εξετάσεις κάθε μέρα μέχρι τις 9 το βράδυ και μετά διάβασμα για την επόμενη μέρα στη δουλειά και μετά διάβασμα για το μάθημα της επόμενης μέρας. Τώρα θα μου πείτε 3 φορές το χρόνο δίνεις εξετάσεις, δεν μπορείς να κάνεις υπομονή, 3 βδομάδες διαρκούν κάθε φορά.
Ναι ρε παιδιά, 3 φορές * 3 εβδομάδες φέτος, 3 φορές * 3 εβδομάδες πέρυσι, 3 φορές επί 5 εβδομάδες τα προηγούμενα 5 χρόνια,, 2 από τις 7 ημέρες της εβδομάδας στην 2α και 3η λυκείου, είμαι όντως ανόητη που δεν μπορώ να κάνω υπομονή!
Κι όλα αυτά για ένα χαρτί που έχει καταντήσει αυτοσκοπός σήμερα, το χαρτί για το χαρτί, κανένας σεβασμός στην εκπαιδευτική ιδιότητα του σχολείου ή του πανεπιστημίου. Όλα αυτά επειδή δεν έχεις την οικονομική άνεση να πάς στο εξωτερικό όπου θα πληρώσεις για να σου τα “βάλουν στο κεφάλι τα γράμματα, με το ζόρι”, ή θα “αγοράσεις” κυριολεκτικά το πτυχίο. Λυπάμαι αλλά δεν θα πάρω. Εύχομαι όντως να είναι μακρύς ο δρόμος ως την Ιθάκη αλλά και ανθρώπινος.
Είμαι υπέρ του δημόσιου σχολείου, είμαι υπέρ και του ιδιωτικού.
Πάντα με αξιολόγηση. Στις περισσότερες αναπτυγμένες χώρες του κόσμου, υπάρχει το λεγόμενο rating των πανεπιστημίων. Τουτέστην, πληκτρολογώντας στις διάφορες search engines του διαδικτύου, rating (όνομα χώρας) universities/polytechnic schools/medicine schools/…., βγαίνει μια λίστα με 1, 2, 3 ,4, 5,…,100,…
Στην Ελλάδα πάλι, μάλλον προτιμάμε να είμαστε παιδιά ενός κατώτερου θεού.
Υπάρχουν κάποια πράγματα τα οποία θεωρώ βασικά και αναγκαίες τομές για το δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα στη χώρα μας και θα ήθελα να μάθω και τη γνώμη σας γι’ αυτά.

Πρώτα απ’ όλα, αναβάθμιση του ρόλου του δασκάλου σε εκπαιδευτικού. Τι εννοώ? το αυτονόητο, ο δάσκαλος που συναναστρέφεται με παιδάκια στην πιο αθώα αλλά και επικίνδυνη για τη διαμόρφωση της προσωπικότητάς τους ηλικία, να έχει πλήρη γνώση και συνείδηση του λειτουργήματός του. Πώς γίνεται αυτό? με κατάλληλα μαθήματα στις παιδαγωγικές σχολές, με σεμινάρια ώστε ο εκπαιδευτικός να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της νέας γενιάς που αλλάζουν μέρα με τη μέρα. Πρέπει να δωθούν οικονομικά κίνητρα στους εκπαιδευτικούς (στο μέτρο του δυνατού), ώστε να πάψουν πλέον να βαριούνται στην τάξη και ν’αρχίσουν να κάνουν ποιοτική και ουσιαστική δουλειά με τους μαθητές τους. Ο μαθητής και η διάπλαση της προσωπικότητάς του είναι το επίκεντρο ενός υγιούς εκπαιδευτικού συστήματος και όχι ο καθηγητής που αγορεύει (στην καλύτερη περίπτωση) ενώ τα στρατιωτάκια υποτίθεται ότι τον ακούν από κάτω ενώ στην πραγματικότητα σκέφτονται πότε θα πάνε για μπάλα. Επίσης στο σημείο που έχουμε φτάσει, απαιτείται συνεχής αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, ακόμα και απολύσεις (όχι μεταθέσεις σε γραφεία που κάθεσαι και δεν κάνεις τίποτα-η καλύτερή τους δηλαδή) σε περίπτωση που δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Η αξιολόγηση πρέπει να γίνεται από μαθητές, γονείς, τους υπόλοιπους δασκάλους, τους διευθυντές, ίσως και από επιθεωρητές όχι όμως εκείνους που ξέραμε ένα μήνα πιο πρίν ότι θα ρθουν, βάζαμε τα καλά μας, μας μάθαιναν κι ένα “ποιηματάκι” οι δάσκαλοι να τους το πούμε όταν έρθουν, μόνο που δεν τους κάναμε και το τραπέζι.

Το σύγχρονο σχολείο είναι αναγκαίο να χρησιμοποιεί την τεχνολογία για τις ανάγκες της εκπαίδευσης. Χρειάζεται καθηγητές και δασκάλους εξοικιωμένους με τις νέες τεχνολογίες και τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, ώστε να μην υπάρχει αγεφύρωτο τεχνολογικό χάσμα μεταξύ μαθητών και εκπαιδευτικών. Έτσι θα μπορούν να γίνονται τηλεδιασκέψεις με άλλα σχολεία της χώρας αλλά και του εξωτερικού, κάτι που θα εξιτάρει τους μικρούς μαθητές, θα κεντρίσει το ενδιαφέρον τους για το “διαδραστικό” σχολείο. Για τον ηλεκτρονικό υπολογιστή ανά μαθητή δεν θέλω να αναλύσω, το λέμε όλοι συνέχεια, έχει καταντήσει γραφικό, δεν νομίζω να υπάρχει κάποιος που δεν τον θέλει, πλέον από αυτονόητο όποιος το αναφέρει καταντά να χαρακτηρίζεται ως πολιτικός-δημαγωγός.

Απαιτούνται διαρκή τεστ αξιολόγησης των μαθητών, όχι μόνο μια φορά τον χρόνο να δίνουν μια εξέταση σε κάθε μάθημα και να κινδυνεύουν να χάνουν χρονιές επειδή δεν μπόρεσαν να αποδώσουν τη συγκεκριμένη μέρα. Ας σεβαστούμε πλέον την προσωπικότητα του κάθε παιδιού, ένας μεγαλύτερος αριθμός εξετάσεων σε τακτά χρονικά διαστήματα, αλλά και αξιολόγηση με βάση τις εργασίες, τη συμμετοχή στην τάξη, τις δεξιότητες στις νέες τεχνολογίες, την κριτική σκέψη, τη διάθεση να ρωτά και να μαθαίνει αλλά και να συμμετέχει στο διάλογο, όλα τα παραπάνω πρέπει να τα προωθεί και να τα επιβραβεύει ο σύγχρονος εκπαιδευτικός αλλά και όλο το σύστημα.

Η ενισχυτική διδασκαλία είναι κάτι που έχει ξεκινήσει ήδη στη χώρα μας, το ενθαρρυντικό είναι ότι με αυτήν ασχολούνται κυρίως νέοι εκπαιδευτικοί (οι παλαιότεροι έχουν και ιδιαίτερα να κάνουν τα απογευματα), πρέπει να την εκμεταλλευτούμε όσο το δυνατόν καλύτερα μπορούμε, με σκοπό να υποκαταστήσουμε όλα τα επαγγέλματα παραοικονομίας που παρασιτούν γύρω από το αποσαθρωμένο εκπαιδευτικό μας σύστημα, τα οποία έχουν συμφέρον να μην εξυγιανθεί ποτέ η δημόσια παιδεία, προτιμώντας στο βωμό του κέρδους να θυσιάζουν την πρόοδο εκείνων που δεν μπορούν να πληρώσουν και κατεπέκταση ολόκληρου του κοινωνικού συνόλου. Οι γονείς πρέπει να ενθαρρύνουν τα παιδιά τους να ζητήσουν όσο το δυνατόν περισσότερα από τους δασκάλους τους κι όχι πηγαινο-έρχονται στο σχολείο-καταναγκαστικό έργο- χωρίς να μαθαίνουν τίποτα, περιμένοντας να πάνε μετά στο φροντιστήριο να τα μάθουν όλα.

Το πανεπιστήμιο πρέπει όσο το δυνατόν συντομότερο να σταματήσει να είναι προθάλαμος των κομμάτων. Οι φοιτητές που είναι εκεί για να μάθουν γράμματα, ενώ μπαίνουν στις σχολές μετά από πολύ κόπο περνώντας από ένα απάνθρωπο εξεταστικό σύστημα με αφαιρετική ύλη βγαίνουν είτε κομματικά ανδρείκελα (μιας και για να κάνεις μεταπτυχιακό/διδακτορικό/master πρέπει ή να είσαι κάτι λιγότερο από Ainstein, οπότε φεύγεις στο εξωτερικό διότι δεν ανέχεσαι την εκμεττάλευση των φοιτητών από τους καθηγητές-ναι αυτούς που σου δίνουν 400 ευρώ, αν σου τα δίνουν κιόλας, για να δουλεύεις στα ερευνητικά τους προγράμματα από τα οποία εκείνοι κερδίζουν ασύλληπτα ποσά, αυτοί που βγαίνουν στις τηλεοράσεις και μιλάνε για γενιές 600 ευρώ είναι, μην τους ψάξετε αλλού- ή κομματόσκυλο ή να έχεις κάποιο γνωστό-οπότε πάλι καταλήγουμε στην 2η περίπτωση- ή να έχεις να δώσεις λεφτά σε κάποιο ιδιωτικό κολέγιο), είτε υποτελείς που θα σέρνονται σε βουλευτικά γραφεία για να βρούν δουλειά (υπάρχουν βέβαια κι εξαιρέσεις αλλά τώρα μιλάμε για τον κανόνα). Θέλετε να ψηφίζουν οι φοιτητές για προέδρους/πρυτάνεις/καθηγητές? πολύ ωραία αλλά να δώσετε το δικαίωμα σε όλους τους φοιτητές να συμμετέχουν κι όχι μόνο στους οργανωμένους (με συμμετοχή σε φοιτητικές εκλογές 40% στην καλύτερη περίπτωση), αυτό δεν είναι δημοκρατικό.

Στο δημόσιο πανεπιστήμιο σήμερα υπάρχει άλλο ένα νοσηρό φαινόμενο, οι καθηγητές διαχειρίζονται αμύθητα ποσά σε κονδύλια και πολλές φορές ξεχνάν ότι εκεί βρίσκονται πρώτιστα για να κάνουν μάθημα κι έρευνα. Δεν ασχολούνται καθόλου με τους φοιτητές τους, δεν βρίσκονται ποτέ στο γραφείο τους, πιο εύκολο είναι να πετύχεις τον Καραμανλή της προηγούμενης 4ετίας στη Ρηγίλλης-όχι στη Ραφήνα…- απότι καθηγητή ελληνικού πανεπιστημίου στο γραφείο του (κι εδώ υπάρχουν αρκετές εξαιρέσεις). Κοινώς ο φοιτητάκος πρέπει να στήνεται έξω από το γραφείο του κάθε πολυάσχολου, που ακόμα κι όταν τον βρεί, ο τελευταίος δεν θα έχει χρόνο ν’ ασχοληθεί μαζί του, προτιμά να συναντιέται με υπουργούς απ’ ότι με φοιτητές. Για εργασίες ή εκπαιδευτικές εκδρομές δεν το συζητώ καν, το copy-paste πάει σύννεφο και οι φοιτητές Μύκονο με την ΔΑΠάρα. Είμαστε σίγουροι ότι δεν χρειάζονται οι εργασίες και οι εκδρομές? Μήπως με αυτές θα ιντριγκάραμε τους φοιτητές να ασχοληθούν πιο σοβαρά με τις σπουδές τους?

Είναι ατελείωτο αυτό το θέμα, μπορείς κανείς να μιλήσει για μάθημα οικολογίας, σεμινάρια για ναρκωτικά, aids, αλκοολισμό, κάπνισμα, διάφορα κοινωνικά προβήματα, αν θέλει κάποιος μπορεί να βρεί συγκεκριμένες λύσεις για κάθε νοσηρό πρόβλημα που μαστίζει το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Όταν θέλεις να δουλέψεις ψάχνεις και βρίσκεις κάτι να κάνεις.

ΥΓ1 : Θέλω να γράψω κι άλλα πολλά γι’αυτό, επιφυλάσσομαι, μην σας κουράζω από τώρα!

ΥΓ2 : Τώρα που βλέπω ένα σωρό άσχετους να μιλάνε για τα blogs τη στιγμή που νομίζουν ότι το google είναι ιστοσελίδα και όχι search engine, το μόνο που έχω να πώ είναι :

Πηγαίνετε πρώτα να μάθετε τι είναι το διαδίκτυο εσείς που είστε βουλευτές και είστε παντελώς άσχετοι

Σε τέτοια δημοκρατία μεγαλώσαμε εξαιτίας σας, αυτά μας μάθατε, περιμένατε να γίνουμε καλύτεροι δημοκράτες?

Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2008

Όλη μας η ζωή, μια εξεταστική περίοδος....




Πρέπει να έχω δώσει τουλάχιστον 500 εξετάσεις ως τώρα στη ζωή μου!
Σχολείο, πανεπιστήμιο, αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, μεταπτυχιακά και συνεχίζει, συνεχίζει, συνεχίζει το διάσημο αρκουδάκι στη διαφήμιση, αλλά δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα πέσει κάτω!

Το νόημα το έχουν χάσει προ πολλού όλες αυτές οι εξετάσεις, το εκπαιδευτικό σύστημα έχει απαξιωθεί τόσο πολύ, έχουμε πιάσει πάτο, όλη η παιδεία στην Ελλάδα είναι ένα εξεταστικό κέντρο που λειτουργεί 24/7.

Κι όλα αυτά διότι κανένας μα κανένας δεν έχει ευαισθητοποιηθεί απέναντι στις ευαίσθητες παιδικές κι εφηβικές ψυχούλες, τις οποίες από πολύ μικρή ηλικία τις αναγκάζουμε να αποδεικνύουν -με ένα γραπτό !!!- ότι είναι ικανές να κάνουν το κάθετί!

Γιατί οι δάσκαλοι κι οι καθηγητές βαριούνται ν’ ασχοληθούν με τους μαθητές ή τους φοιτητές τους στις τάξεις ή στα αμφιθέατρα, σου λένε “Δε βαριέσαι, θα τους δώσω 5 πράγματα να διαβάσουν στο τέλος της χρονιάς, θα τ’αποστηθίσουν και κάτι θα γράψουν. Εγώ θ’ασχοληθώ με τα ιδιαίτερά μου ή με την έρευνά μου”.

Γιατί οι γονείς μας λένε “Το ζόρι είναι να μπείς στο πανεπιστήμιο, αν μπείς μετά θα βγείς!” Άσχετο αν θα βγείς ημιλυπόθυμος μετά από 2πλές και 3πλές εξεταστικές περιόδους, διότι η αριστερά “παλεύει για τη δημόσια και δωρεάν παιδεία”.

Παλεύουμε ενάντια στα ιδιωτικά πανεπιστήμια αλλά ουδείς λόγος για όλη την κατάσταση που επικρατεί σε όλες τις πτυχές της. Εμένα δεν μου λέει τίποτα αυτή η δήθεν “πάλη”. Παλεύουμε για κάτι που γνωρίζουμε ότι δεν μπορεί να συμβεί λόγω ΕΕ, για να πείσουμε τον κόσμο αλλά και τους εαυτούς μας ότι είμαστε αγωνιστές κι αφήνουμε την άμοιρη τη νεολαία να “εκπαιδεύεται” μέσα σε αυτό το μπάχαλο.

Μεταθέτουμε όλοι τις ευθύνες ο ένας στον άλλο, οι γονείς στους μαθητές, οι μαθητές στους δασκάλους, η δάσκαλοι στην εκάστοτε κυβέρνηση και η κυβέρνηση σε όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις.
Ωραία όλ’ αυτά όμως όσο περίεργο κι αν σας φαίνεται, δεν λύνεται έτσι το πρόβλημα, απλά μετατίθεται στις επόμενες γενιές. Κι ευθύνες έχουν ΟΛΟΙ οι παραπάνω.

Οι γονείς πρέπει να φροντίσουν να αποβάλλουν από τη γαλούχηση των παιδιών τους τη νοοτροπία “Το χαρτί για το χαρτί”. Οι μαθητές και φοιτητές πρέπει να μάθουν να σέβονται τις υποδομές και τις ελευθερίες που τους παρέχει αυτή η πολυπόθητη δωρεάν εκπαίδευση. Οι καθηγητές επιβάλλεται ν’ασχοληθούν λίγο περισσότερο με τον εκπαιδευτικό τους ρόλο, ν΄αρχίσουν να διαβάζουν και καμιά εργασία, όχι μόνο τον τίτλο και μετά ανακύκλωση (στην καλύτερη περίπτωση), να δείξουν ότι έχουν διάθεση να δουλέψουν με τους μαθητές τους. Οι πολιτικοί πρέπει επιτέλους να σταματήσουν να διαφωνούν βλακωδώς πάνω σε μικροπολιτικά θέματα παραπαιδείας και να καταπιαστούν με τα ουσιαστικά προβήματα της εκπαίδευσης.

Δεν επιτρέπεται κανένας πολίτης να στερείται της ποιοτικής δημόσιας εκπαίδευσης και να υστερεί σε σύγκριση με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους επειδή όλοι μας αποφεύγουμε να πράξουμε ως οφείλουμε.

papandreou.gr, η συνεχεια της συνεντευξης - Ο δημοκρατικος διαλογος


Σήμερα δημοσιεύτηκε η συνέχεια της συνέντευξης με το papandreou.gr.

Τα σημεία που αναφέρονται στο κομμάτι αυτό έχουν να κάνουν με τον διάλογο που γίνεται στην ιστοσελίδα, με το βήμα που δίνει ο κόμβος στους bloggers.

Όπως θα διαβάσετε, η δική μου άποψη είναι ότι η ιστοσελίδα δίνει στους bloggers ένα βήμα διαλόγου, το οποίο οφείλουν να εκμεταλλευτούν για να διατυπώσουν τις απόψεις τους, να διαφωνήσουν γόνιμα με τις ερωτήσεις, να καταθέσουν ένα κομμάτι του εαυτού τους.

Θα ήθελα να νου πείτε και τη δική σας γνώμη για το θέμα..

Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2008

Τα Χ00 ευρώ, η αριστερά και το μέλλον μας

Ακούω πολλά για την Γενιά των 700, 600, προχθές άκουσα από τον Τσίπρα για τη γενιά των 400 ευρώ, σιγά σιγά θα κατέβουμε και στα 200 ευρώ και η δεξιά γιαγιά μου θα ψηφίσει κι αυτή τελικά ΣΥΡΙΖΑ! Να το δώ κι αυτό και να μην το πιστέψω!

Δεν έχω διαφωνίσω με κανέναν από εκείνους που μιλάνε για την κακοπληρωμένη αυτή γενιά των 20 -30άρηδων.

Δεν δέχομαι όμως με τίποτα ότι όλοι μα όλοι εκείνοι οι πολιτικάντηδες οι οποίοι καπηλεύονται το όνομα αυτής της γενιάς για να αναρριχηθούν στην πολιτική σκηνή, θέλουν το καλό της γενιάς αυτής, αλλά και τις νεολαίας στο σύνολό της.

Εξηγώ: στο όνομα της γενιάς των Χ00 ευρώ, κάποιοι αριστερίζοντες, δήθεν προοδευτικοί, βάζουν λουκέτα σε σχολεία και πανεπιστήμια. Το ξέρουν και οι κότες που λένε στο χωριό μου ότι πίσω από τις καταλήψεις σήμερα κρύβονται πολιτκές σκοπιμότητες, κομματικές πρέπει να πώ καλύτερα. Όποιος δεν το ξέρει ή είναι ψεύτης ή ζεί σε άλλο πλανήτη.

Λένε λοιπόν οι αριστεροί ότι παλεύουν για δημόσια και δωρεάν παιδεία για τη νεολαία. Πώς ακριβώς όμως αγωνίζεται κανένας για αναβαθμισμένη δημόσια παιδεία με κλειστές σχολές δεν μπορώ να καταλάβω. Καταδικάζουν ή δεν καταδικάζουν σε ημιμάθεια (στην καλύτερη περίπτωση) ή και σε αμάθεια όλη τη νέα γενιά, ακόμα κι εκείνους που θέλουν να πάρουν όσα μπορεί να τους δώσει η υπάρχουσα, εκπαιδευτική κατάσταση?
Εγώ ξέρω ότι εκείνος που ενδιαφέρεται για την παιδεία που του παρέχει το κράτος μάχεται με την πένα, το στυλό, τις σημειώσεις, στις αίθουσες διδασκαλίας, στα αμφιθέατρα και στα εργαστήρια, τα οποία εμείς οι ίδιοι εφτελίζουμε, κακομεταχειριζόμαστε και σνομπάρουμε επειδή μας παρέχονται δωρεάν. Αν τα καλοπληρώναμε, και υποδεέστερα να ήταν, θα τα εξυμνούσαμε και θα τα προσέχαμε ως κόρη οφθαλμού.

Άνθρωπος αγράμματος ξύλο απελέκητο και στην εποχή που η γνώση και η τεχνολογία τρέχουν με ταχύτητα φωτός, οι έλληνες νέοι θα μείνουν πίσω επειδή κάποιοι “γουστάρουν” να ασχοληθούν με την πολιτική και θυσιάζουν τη νεολαία την ίδια στιγμή που διαδίδουν ότι μάχονται γι αυτήν.

Η γενιά των Χ00 ευρώ δεν θα αμοιβόταν τόσο εάν είχε τα ερίσματα, τα απαραίτητα πνευματικά εφόδια και την αυτοπεποίθηση που πηγάζει από τη γνώση, ώστε να διεκδικήσει περισσότερα ευρώ. Όταν όμως το μόνο που μαθαίνουμε αλλά και επιδιώκουμε όταν φοιτούμε στα σχολεία και τα πανεπιστήμια είναι η κομματικοποίηση για να περάσουμε κανένα μαθηματάκι στη ζούλα και να πάρουμε κανένα μεταπτυχιακό ή διδακτορικό μετά, η λούφα, το αραλίκι, η ήσσονος προσπάθεια, δεν μπορούμε να διεκδικήσουμε περισσότερα.
Πιστεύω ότι όποιος αξίζει δεν χάνεται και φυσικά δεν μένει άνεργος. Αν ισχυρίζεται το αντίθετο κάτι δεν πάει καλά με τον ίδιο, κάτι ψάχνει ή κάνει λάθος. Όποιος έχει μάθει να σκέφτεται, να κρίνει και να διαβάζει, ξέρει που να στραφεί προς αναζήτηση εργασίας αλλά και έχει την απαραίτητη γνώση ώστε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του πιό σκληρού και απάνθρωπου εργοδότη.


Όλοι αυτοί οι αγώνες για τη σπουδάζουσα νεολαία που λένε οι αριστεροί, εμένα δεν μου λένε τίποτα γιατί ξέρω πως μόλις τεθεί θέμα εξεταστικής θα κάτσει κάθε επαναστάτης του γλυκού νερού στον πάγκο του.

Όσοι ενδιαφέρονται για την παιδεία δεν ηγούνται παράνομων συνδικαλιστικών επιτροπών κατάληψης (Αλέξη σου θυμίζει κάτι, εσύ πρέπει να ήσουν φοιτητής τότε, εγώ ήμουν μαθήτρια… τότε πρέπει να ήσουν στο ΚΚΕ …αν δεν κάνω λάθος).

Είναι σκληρά αυτά που γράφω, δεν θέλω να χαιδέψω αυτιά, δεν αγνοώ τους αγώνες που έχουν γίνει στο παρελθόν (θέλω να σας προλάβω…), αναφέρομαι σε συγκεκριμένες ενεργειες χωρίς νόημα που έχουν στόχο να φαλκιδεύουν το μέλλον της νεολαίας προκειμένου να προωθήσουν κομματικά συμφέροντα.

Έτσι για να μην μας κοροιδεύουν οι γυρολόγοι των κομμάτων…

Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2008

Περιμένω την κριτική σας...

Τη Δευτέρα μου ζήτησαν να δώσω μια μινι-συνέντευξη για το προσωπικό site του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, www.papandreou.gr

Έβαλα που λέτε κι εγώ τα καλά μου, ετοιμάστηκα, είπα στη μαμά, τον μπαμπά, τις γιαγιάδες, τους θείους, τις θείες, τα ξαδέρφια και στήθηκαν στην τηλεόραση!

Έλα όμως που ήταν διαδικτυακή η συνέντευξη!
Άντε τώρα να μάθει η γιαγιά να μπεί στο internet!

Φυσικά κάνω πλάκα!

Θα ήθελα όμως τα σχόλιά σας για τις απαντήσεις μου!

http://www.papandreou.gr/papandreou/content/Document.aspx?d=-1&rd=0&f=1650&rf=-568018414&m=10270&rm=23911774&l=2

Ας κάνουμε μια κουβέντα!

Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2008

Μπαμπά, πήρα το δίπλωμα οδήγησης!!!

Μια πικραμένη ιστορία το δίπλωμα οδήγησης!

Τουλάχιστον για μένα!

Ένα ολόκληρο καλοκαίρι τα έσκαγα κανονικά στον καθηγητή, ο οποίος θύμωνε και με έβριζε γιατί λέει είμαι ηλίθια και δεν καταλαβαίνω και απορούσε πως πέρασα εγώ στο Πολυτεχνείο και όχι η κόρη του.

Κωμικοτραγικές σκηνές!

Να πηγαίνω με σανδάλι παραλίας στο μάθημα και να με διώχνει για να πάω ν' αλλάξω παπούτσια!

Τα σκέφτομαι και γελάω!

Όπως επίσης και τις σαράντα βάλε ώρες μαθήματος που έκανα (ο δάσκαλος επέμενε να κάνω περισσότερες) στις οποίες στουρνάρι πήγαινα, κοθόρνι γύριζα.

Βέβαια το πήρα το δίπλωμα με την πρώτη εννοείται!!!

Ήμουνα τυχερή τη στιγμή της εξέτασης!

Πάντως δεν πλήρωσα δραχμή σε κανένα δάσκαλο μεσολαβητή/μεσάζωντα ή σε κάποιο υπάλληλο υπουργείου!

Σας προκαλώ να μου πείτε εσείς τη δική σας ιστορία!

Γιατί αυτά που έχω ακούσει είναι φρικτά!

Minimum ταρίφα τα 300 ευρώ, αν λαδώνονται και οι 2 εξεταστές, 500 ευρώ αν λαδώνεται μόνο ο ένας!

Καθηγητές να ζητάνε και οι ίδιοι χρήματα για να μεσολαβήσουν, μιας και δεν μπορείς να πας ο ίδιος στον εξεταστή και να τον δωροδοκήσεις, είναι ντροπή κι ασέβεια, τον προσβάλεις, τι θα πεί ο κόσμος!

Ενώ αν τα παίρνει πίσω από την πλάτη σου είναι καλύτερα!

'Ηθελα να ξερα, τι μας βάζουν στη θέση του οδηγού και προσποιούνται ότι μας εξετάζουν αφού εμείς γνωρίζουμε ότι τους έχουμε πληρώσει και εκείνοι ξέρουν ότι ναι, αυτό το χαριτωμένο κοριτσάκι στο μπροστά κάθισμα, δεν ξέρει το καημένο να οδηγάει αλλά πρέπει να πάρει δίπλωμα γιατί θα στενοχωρηθεί πολύ αλλιώς και δεν θέλουμε να ευθυνόμαστε για τα ψυχολογικά προβλήματα της νεολαίας, ας το περάσουμε κι ας κόψουμε τον άλλο που δεν μας πλήρωσε, αυτός ξέρει να οδηγάει, θα δώσει μια, δυο, τρείς φορές, κάποια στιγμή θα του κάτσει ένας αδέκαστος εξεταστής που θα τον περάσει!

Βέβαια φταίμε κι εμείς που τους τα ακουμπάμε τα ευρώπουλα και δεν τους καταγγέλουμε όταν μας τα ζητάνε!

Περιμένω τις εμπειρίες σας!

Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2008

Είμαι η μόνη που...??








Δεν έχω πάρει μίζες από τη Siemens...


Δεν έχω δεί το dvd του Ζαχόπουλου....

















Δεν έχω κολλητό δημοσιογράφο... στυλ Ταρζάν- Τριανταφυλλόπουλο!


Δεν έχει μεσολαβήσει κανένας βουλευτής/υπουργός/ολυμπιονίκης για προσωπικές μου υποθέσεις/παρανομίες μεταξύ εμού και του δημόσιου.





Δεν έχω εκλεγεί βουλευτής επειδή δεν χαστούκισα
κάπου, κάπως, κάποτε, κάποια κυρία πρωθυπουργού?






Δεν έχω αποπειραθεί να αυτοκτονήσω διότι δεν είχα τα guts να αντιμετωπίσω τις συνέπειες των πράξεών μου...








Δεν έχω πάρει διδακτορικό χωρίς να έχω πάρει πτυχίο........


Έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι....


Αν συμπάσχετε, αφήστε σχόλιο...