Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2007

Καλές Γιορτές



Η φωτογραφία είναι από West Palm beach City Center
Thanks to Γιάννη!!!

Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2007

Περί σπατάλης ηλεκτρικού ρεύματος...

Άκουσα λοιπόν χτές στο ράδιο ότι ο διευθυντής της ΔΕΗ δήλωσε ότι πρέπει να αυξηθούν τα τιμολόγια του ηλεκτρικού ρεύματος εειδή οι Έλληνες είναι σπάταλοι σε αυτό.
Ε ναι λοιπόν είμαστε σπάταλοι. Είμαστε σπάταλοι αφού προκειμένου να φωταγωγήσουμε τις βιλίτσες μας καταναλώνουν αφειδώς ηλεκτρικό ρεύμα. Είμαστε σπάταλοι όλοι εμείς που, όσο λείπουμε από το σπίτι για δουλειές, η οικιακή βοηθός καθαρίζει με την ηλεκτρική σκούπα έχοντας ανοιχτή την τηλεόραση ή/και το ράδιο, η μαγείρισσα φτιάχνει ένα φαγητό για τον κρεατοφάγο μπαμπά, ένα vegetarian για την μητέρα και τηγανιτές λιχουδιές για μας, ενώ ο μικρός αδερφός παίζει playstation στο δωμάτιό του, με τα φώτα αναμμένα. Είμαστε σπάταλοι, διότι γνωρίζετε όσα λαμπιόνια χρειάζονται για να φωτιστεί ένα σπίτι 300 τετραγωνικών μέτρων τα Χριστούγεννα? Και τα δεντράκια στον κήπο τα ξεχάσατε? Να μην αιστανθούμε το Christmas spirit? Το κότερο στη μαρίνα να μην το φωταγωγήσουμε? Άλλωστε η ελληνική παράδοση θέλει να στολίζουμε βαρκούλες...
Ναι όντως τώρα που το σκέφτομαι, αν ο κύριος Αθανασόπουλος απευθύνεται στους νεόπλουτους ελληνάρες, είμαστε όντως σπάταλοι. Εντάξει λοιπόν, θα κόψουμε το playstation στον μπόμπιρα.
Δεν ξέρω τι παρέες κάνει ο κύριος διευθυντής και μιλά για σπατάλες, αλλά οι δικοί μου φίλοι και γνωστοί, τις μισές μέρες του μήνα τρώνε μακαρόνια με τυρί-πόσο ρεύμα καταναλώνουν τα ρημάδια τα ζυμαρικά που βράζουν σε 10 λεπτά??- ψωνίζουν μόνο στις εκπτώσεις, επιστρέφουν τα μπουκάλια μπύρας στο περίπτερο για να γλυτώσουν ένα μικρό ποσό στις επόμενες αγορές τους, εργάζονται σε μια και δυό και τρείς δουλειές και για οικογένεια ούτε λόγος! Για Christmas spirit, μια βόλτα στην Ερμού αρκεί.
Δεν μας είπε ποιούς έλληνες περιγράφει ο κύριος Αθανασόπουλος.
Οι λογής αυξήσεις, μεταρρυθμίσεις και όλα αυτά τα πολύ ωραία πράγματα που γίνονται για το καλό της χώρας, πρέπει να αποφασίζονται με γνώμονα την κατάσταση του μέσου έλληνα και όχι του κοινωνικού κύκλου των μεταρρυθμιστών, όπως συνηθίζεται στις μέρες μας.

Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2007

17 Νοεμβρίου 2007 – Η φετινή πορεία

Μόλις βγήκα από την πολυκατοικία για να πάω στην πορεία του Πολυτεχνείου, έπιασε μια μπόρα, απερίγραπτη. Βαριόμουν κι εγώ να περιμένω λεωφορείο, ούτως ή άλλως δεν θα κατέβαινα μέχρι το κέντρο οπότε σκέφτηκα «20 λεπτά ποδαρόδρομος παραπάνω, χαλάλι…». Άρχισα λοιπόν να κατεβαίνω, έφτασα στην Παπαδιαμαντοπούλου, διέσχισα την Μιχαλακοπούλου και γκάζωσα στη Βας. Σοφίας, για να προλάβω του υπόλοιπους που ήταν ήδη στην Κλαυθμώνος. Σε όλη τη διαδρομή άκουγα στο ραδιόφωνο αποσπάσματα από τον αυτοσχέδιο ρ/σ των φοιτητών του Πολυτεχνείου. Κάποια στιγμή βούρκωσα. Κάθε χρόνο την ίδια αντίδραση έχω, κάθε χρόνο βιώνω ετούτη την ημέρα όλο και πιο έντονα. Δεν ξέρω αν οφείλεται στα βιώματα που αποκτά κανείς μεγαλώνοντας, δεν μπορώ να προσδιορίσω τι ακριβώς είναι εκείνο που κάθε χρόνο με κάνει να νιώθω όλο και περισσότερο την ανάγκη να αποδώσω φόρο τιμής σε εκείνους τους μεγάλους δημοκράτες, επώνυμους και ανώνυμους. Κάθε χρόνο τέτοια μέρα αποζητώ να ξαναδώ τα βίντεο και να ακούσω τα ηχητικά ντοκουμέντα της εποχής. Αυτό που σκεφτόμουν φτάνοντας στην πλατεία Συντάγματος ήταν ότι φέτος τα ΜΜΕ δεν αφιέρωσαν όσο χρόνο θα έπρεπε, ή τουλάχιστον όσο θα ήθελα εγώ, στην επέτειο του Πολυτεχνείου. Αυτό τελικά δεν ήταν μόνο δικό μου συμπέρασμα γιατί το διάβασα και σε κάποια στήλη κυριακάτικης εφημερίδας. Ίσως να ήταν οι πλημμύρες στις πυρόπληκτες περιοχές, ίσως…. Δεν θέλω να πιστέψω ότι σιγά σιγά αρχίζει να απαξιώνεται εκείνη η μέρα.
Έφτασα λοιπόν στην Κλαυθμώνος και τότε μόνο σταμάτησε η βροχή. Δεν έχει και πολύ κόσμο, ήταν το σχόλιο των συνοδοιπόρων μου. Και με το που άρχισαν τα πρώτα μπλοκ να κινούνται προς την Βας. Σοφίας, ο ουρανός φωτίστηκε, ο ήλιος έλαμψε. Δεν μπορεί να είναι τυχαίο σκέφτηκα.
Κι έπειτα άρχισε η αναζήτηση κάποιου μπλοκ για να ενσωματωθούμε. Ποιοι φωνάζουν πιο πολύ ήταν το ερώτημα για μας J. Τελικά αποφασίσαμε να μπούμε σε όλα!
Η αλήθεια είναι ότι απ’ όταν ήμουν φοιτήτρια στο Πολυτεχνείο, με ενοχλεί όλη αυτή η διαμάχη μεταξύ παρατάξεων για τη σημαία, τα μπλόκ, το ξύλο. Όπως επίσης με ενοχλεί και η προσπάθεια κομμάτων και οργανώσεων να οικειοποιηθούν εκείνο το παλλαικό κίνημα.
Ευτυχώς η πορεία ήταν ήρεμη. Ίσως σ’ αυτό συνέβαλε και η παρουσία πολυπληθούς αστυνομικής δύναμης ή η απειλή των καμερών. Η αλήθεια ήταν ότι το θέαμα της αστυνομίας ήταν τρομακτικό. Εκείνοι που φορούσαν τις μάσκες ήταν αποκρουστικοί. Πιο πολύ σκιάχτηκα από το θέαμα των αστυνομικών που προχωρούσαν παράλληλα με τους ¨αναρχικούς¨ καθόλη τη διάρκεια της πορείας απότι από τους ίδιους τους ¨αναρχικούς¨, φυσιογνωμικά πάντοτε. Ίσως και να είχα επηρεαστεί από κάποιες φωνές των ΜΜΕ που θεωρούν ότι προκαλεί η παρουσία την ματ τους διαδηλωτές. Δεν ξέρω τι φταίει και δεν με νοιάζει, το χτυποκάρδι όμως το ένιωσα. Αλήθεια τα μικρά παιδιά πώς να ένιωσαν βλέποντάς τους?
Ήρωες της πορείας όπως κάθε χρόνο, οι εξορισθέντες και φυλακισθέντες της επταετίας. Ευτυχώς υπάρχουν και κάποιες εκπομπές που μας τους θυμίζουν. Καταχειροκροτήθηκαν έξω από την πρεσβεία αλλά και απ’ όπου πέρασαν, ίσως ένα από τα σημαντικότερα χειροκροτήματα που έχω βιώσει.Από την ημέρα αυτή θα κρατήσω το σύνθημα ¨Εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία¨, πόσο επίκαιρο είναι για τη σύγχρονη νεολαία, το μέλλον της οποίας φαλκιδεύεται απ’ όλους τους έχοντες και κατέχοντες.